Hace días que me siento bastante floja, sin fuerzas ni ganas de nada....Incluso hacía días que tenía ganas de pasar por aqui y echar eso que me molestaba dentro, pero ni fuerzas para eso tenía, o nisiquiera encontraba la manera de sacarlo.....
No se lo que me pasa, solo que ultimamente me siento descolocada en todo lugar y momento, siempre fuera de lugar y de tiempo....
Siento que me falta algo, en todo momento me falta algo, y no se lo que es....Me faltan las fuerzas, las ganas, la energia....Es como si se me hubieran acabado las pilas, y no se la manera de recargarlas....
Y de repente, mientras escribo, emito un fuerte suspiro, y no se porqué...Parece que hasta me falta el aire para respirar!
Lo peor de todo es que ultimamente no le encontrara sentido a nada, como si solo viera pasar los días por delante de mi, sin tocarlos, sin sentirlos, sin vivirlos....solo viendolos pasar, sin más, y eso hace que te achiques aún más....

Atreveríame a dicir que todos coñecemos estes momentos, máis, os que pasamos dos sesenta.O importante é sabélo levar, saber que pronto pasará, pronto chega esa enerxia que nos falta e todo volve a ser como debe. Cos anos apréndese que todo é cíclico, que temos altos e baixos, cando che pasen os anos, aprenderas a sobrelevalo- xá o verás.
Sobre todo, sigue escribindo, que algo axuda, e tamén axudas a outros coma min que nos alegramos de saber que estas aí, e compartimos as alegrias.
Unha aperta animosa.
¡ umm asi andas OLI porque esa sensacion tan deprimente...
nunca dejes que ese estado de animo te gane la partida
suelta el lastre de los pensamientos negativos y escrive sobre
cualqier tema, yo un dia tambien me canse de escribir y entonces
empece a jugar con las cosas que me gustan y en ello estoy
Animo OLI despierta todo tiene sentido, fuera esa apatia, esa
desgana, las brujas siempre tenemos recursos y voluntad...
Un abrazo muy fuerte amiga
Son rachas,a todos nos ocurre y mañana o pasado despertarás con ganas de comerte el mundo,lo verás todo luminosamente azul y notarás que al andar pisas fuerte.
Besos
Uy, es que estar en el paro es muy malo, sobre todo para alguien que está acostumbrado a no parar. Y claro, de golpe y porrazo te ves con tus rutinas cambiadas, y por mucho que sepas con qué llenarlas están un poco vacías, y siempre sientes que te falta algo...
Bueno, a ver si te animas volviendo por aquí. Me ha alegrado saber que, aunque sin constancia, de vez en cuando te pasas a dar un paseíto por tu casita y por las nuestras. Y quizás hasta te sirva de terapia...
Un abrazo. Y p'alante!! Ánimo!!
ánimo y adelante recuperá esas fuerzas. un abrazo
Por ahí arriba te lo dicen son rachas, esas fuerzas tienes que sacarlas de "donde sea" y "como sea"... Así que Ánimo y Adelante.
¡Un Beso!
Animo amiga pronto canviara...igual que el tiempo, pronto llegara la primavera y todos estaremos mejor...este tiempecillo ayuda a deprimir
Tu no le dejes :-)
auuupaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
besos y mas besos
Animo , niña, que sé que llevas un entusiasmo innato en tu corazón!
Pa'lante, Oli.
Beso.
Es la época del año, muy mala para todo. De todas formas coge aire, piensa y descansa. Y si no te funciona te puedes venir conmigo a pasar los días enteros estudiando en la biblioteca. ¬¬
vamos, arriba!
todo acaba colocándose en su lugar, solo hay que darse un poco de tiempo.
muchos besos
Anda Oli, yo que pasaba por aquí pensando que te iba a ver como siempre...¿te ha desilusionado algo?
Sea lo que sea, quiero decirte que en esta vida no hay tiempo para desilunionarse porque lo que tienes hoy igual mañana lo pierdes. Te lo dice por experiencia alguien que no e3ncontraba sentido a la vida cuando el sentido estaba delante de mis narices y no lo veía.
Reacciona.
No hay tiempo que perder ni sentido que buscar.
Besitos
Oli,
No puedo creerme que estés así. Yo te recuerdo siempre optimista y con una vitalidad enorme. No puedes permitirte esto. Hace un tiempo, me paso algo similar a ti. El tiempo fue pasando y como yo siempre he solucionado todo yo solita. Pensé que esta vez también podría. Pero no fue así. Y fueron pasando los meses, y cada vez tenía menos fuerza. Es algo extraño, porqué nunca imaginé que eso existiera. Y lo pasé mal. Finalmente fui a un homeapata que hay a través de la seguridad social. Y no sé si fue mi cabeza, no sé lo que fue, pero el caso es que en cuestión de unas semanas estaba mejor, y en un mes volvía a estar dando guerra. Te hablo hace muchos meses y nunca mas.
¡ánimo, guapa!
Un besito
hay que seguir, buscar fuerzas y darle para adelante, apertas.
Todos pasamos por esos malos momentos en los que todo pierde su sentido. Si te fijas en mi blog, encontrarás algún poema muy similar a lo que sientes
Solo queda paciencia, caminar hacia delante poco a poco pero con fuerza, que seguro que la tienes.
Un beso:
Borjaa
PD: Te dejo uno de mis poemas... espero que te sirva para animarte.
Luchar,
Por metas que desconoces,
Soñar,
Con objetivos distantes,
Mirar,
Un futuro tan grisáceo,
Dar,
Dar con la cabeza en las manos,
Para no ver esa sombra,
Que ciega las ilusiones,
Que te hace decaer,
No ver esperanzas,
En un mundo que se te presenta,
Doloroso,
Cruel,
En el que te ves superado,
Atrapado,
Por los temores que se asoman,
Enfrente,
De tu piel.
Perder las ilusiones,
Es de las peores cosas que debe haber,
Todo pierde parte de su sentido,
Todo el esfuerzo se deshace,
Pasa a ser tiempo perdido,
Que te consume,
Y te hace a ti también perder.
Pero por lo general siempre guardamos,
Ese pequeño soplo de esperanza,
Ese simple pensamiento,
Al que no le damos importancia,
Pero que a la hora de la verdad,
Nos hace renacer,
Como el Fénix consumido,
Que bajo sus grisaceas cenizas,
Resurge poco a poco,
Hasta que el cielo vuelve a surcar,
Volando hasta el atardecer.
Borjaa
Ya lleguéeeeeeeeeeeee
arriba ese ánimooooooooooooo
niña, que te ayudo, va!!!
muacks
Hola Oli! Me estreno como comentarista en tu blog, entiendo perfectamente lo que dices, a mi también me pasó hace un tiempo, está reflejado en bastantes artículos de mi blog, lo mío ha sido una evolución positiva, pero he pasado por esos estados que describes.
Lo único que te puedo recomendar es ánimo y que sueltes todo lo que llevas dentro, contigo misma, con nosotros, con quien te quiere, con quien sea, pero hazlo, porque si no, las palabras que quedan dentro nuestro se indigestan, envenenan y se infectan y la bola se hace más gorda.
Besitos y achuchones!!!
Yo he tenido ese mismo estado de animo desde noviembre, nos vinieron tantas cosas una detrás de otra que acabaron por colocarme en un estado que yo llamé astenia invernal...
Lo curioso es que ahora que ya sé que me voy a la paro, que ya sabemos que hacienda nos va a dar por donde amargan los pepinos (y la caja que es la culpable se lava las manos) y que en Marzo comenzamos con un nuevo ciclo de invitro, ahora estoy con mejor animo.
Ya te digo.... a llorarnos en los hombros.;-)
Olí...
Hoy es otro día...
Y a pesar de la lluvia...
Sale el sol...
Bicos enormes!!
Quizás falte una ilusión...
Una sonrisa alicaida
Bueno, veo que vamos a gatas por aquí también... vaya inviernito. Te dejo animitos, que pa mi me cuesta, pero para los demás tengo siempre a punto... Besiños, guapísima.
ufff yo he estado muy cansada, hasta para escribiros que me encanta!!
Ánimo mi niña!
POr cierto, no te lo había dicho pero me gustan mucho los comentarios en gallego. ;)
Me alegro que te gustaran las frases, espero que alguna te diera ganas de salir y disfrutar de un nuevo día. Mucho ánimo y no dejes de escribir aunque te cueste a veces creo que es la mejor medicina:)bss
todos tenemos momentos de inapetencia, estancamiento y malestar... lo bueno esq siempre, de forma inexplicable, acaban pasando.
date tiempo, disfruta de tu ligera tortura y cuaqndo menos te lo esperes volveras a comerte el mundo.
un beso
Hola Oli:))
Y es que febrero es un mes raro. Ni invierno del todo, ni primavera, ni... Y, encima, con tanta lluvia por todas partes y tan pocos días de sol...
Ufff....
Entiendo perfectamente cómo te sientes (y es que yo llevo así una buena temporada también). Pero verás cómo las cosas se animan. Que al final siempre sale el sol...
;)
Un besazo enorme, guapísima:))
Hola Oli :
Entre tus post, este me gusto
quizas porq a veces igual que tu
no tengo ganas de nada y parece
que todo solo pasa, pero ese sentimiento
tambien se diluyen, al salir un luz
que me anime, eso te pasara.
Un beso.